सल्यानका संकटग्रस्त गिद्धहरू: सेतो र सुन गिद्ध संरक्षणमा चुनौती र समाधान l
सल्यान, नेपालमा पाईने सेतो गिद्ध (Egyptian Vulture) र सुन गिद्ध (Red-headed Vulture) जैविक विविधताको महत्वपूर्ण हिस्सा हुन्, तर हाल यी दुर्लभ प्रजातिहरू संकटग्रस्त अवस्थामा छन्। यो क्षेत्रका गिद्धहरू वातावरणीय सन्तुलन कायम राख्न महत्त्वपूर्ण भूमिका खेल्छन्, विशेष गरी मृत जनावरहरूको अवशेष सफा गरेर रोग फैलिन नदिन मद्दत गर्छन्। यद्यपि, पछिल्लो केही वर्षमा यी गिद्धहरूको संख्यामा उल्लेखनीय गिरावट देखिएको छ, जसको मुख्य कारण वासस्थानको विनाश, विषाक्त औषधिको प्रयोग, र जनचेतनाको अभाव हो। गिद्धहरूको संख्या घट्दै जानु केवल प्राकृतिक सम्पदाको क्षति मात्र होइन, यसले मानिसहरूको जीवनशैली र स्वास्थ्यमा पनि नकारात्मक असर पुर्याउँछ।
गिद्धहरूको घट्दो संख्याको एउटा प्रमुख कारण विषाक्त औषधि डाइक्लोफेनाकको प्रयोग हो, जसले उनीहरूलाई मृत्युको मुखमा पुर्याइरहेको छ। यो औषधि विशेष गरी पशुहरूको उपचारमा प्रयोग गरिन्छ, तर जब गिद्धहरूले डाइक्लोफेनाकको अवशेष भएको मृत जनावरको मासु खाउँछन्, उनीहरूको मिर्गौला फेल भएर मृत्यु हुन्छ। नेपाल सरकारले यो औषधिको प्रयोगमा प्रतिबन्ध लगाएको भए पनि, साल्यानजस्ता ग्रामीण क्षेत्रमा यसको गैरकानुनी प्रयोग अझै कायम छ। यसबाहेक, गिद्धहरूको वासस्थान रहेको जंगलहरू मासिँदै गएका छन्, जसले उनीहरूको प्रजनन क्षमतालाई समेत असर पुर्याएको छ।
हाल गिद्ध संरक्षणका लागि केही कार्यक्रमहरू सञ्चालनमा आए पनि अनुसन्धान र स्थानीय सहभागिताको अभावले समस्या जटिल बनेको छ। वैज्ञानिकहरूद्वारा यी गिद्धहरूको प्रजनन, खाद्य आपूर्ति, र आप्रवासनको अध्ययनमा पर्याप्त ध्यान दिइएको छैन, जसले संरक्षण योजनाहरूलाई सफल बनाउन कठिनाइ पुर्याइरहेको छ। साथै, स्थानीय समुदाय गिद्धहरूको संरक्षणमा पर्याप्त रूपमा संलग्न छैनन्। गिद्धहरूको भूमिका र महत्त्वबारे उनीहरूलाई जानकारी दिने प्रयासहरू थोरै मात्र भएका कारण जनस्तरमा गिद्धहरूलाई हेर्ने दृष्टिकोण सकारात्मक छैन। यसै क्रममा, अनुसन्धानकर्ता विभुषण दहालले गत ६ महिनादेखि सल्यानको छत्रेश्वरी, सारदा, र कुमाख गाउँपालिका क्षेत्रमा स्थानीय जनतालाई सचेतना दिने कार्य गर्दै आइरहेका छन्। गिद्धहरूको महत्त्वबारे जनचेतना फैलाउने र संरक्षणमा जनसहभागिता बढाउन उनको प्रयासले महत्वपूर्ण भूमिका खेलेको छ।
आगामी संरक्षणकर्मी र अनुसन्धानकर्ताहरूले गिद्ध संरक्षणका लागि दीर्घकालीन योजनाहरू बनाउन आवश्यक छ। पहिलो चरणमा, गिद्धहरूको वास्तविक अवस्थाबारे विस्तृत अनुसन्धान आवश्यक छ, जसले उनीहरूको वासस्थान, खानपान, र जैविक चक्रको पूर्ण अध्ययन गर्न मद्दत पुर्याउँछ। यो अनुसन्धानले गिद्धहरूको संख्या घट्न थालेको वास्तविक कारण पत्ता लगाउन मद्दत पुर्याउनेछ। साथै, विषाक्त औषधिको प्रयोगलाई पूर्ण रूपमा नियन्त्रण गर्न कडा नीतिहरू लागू गर्नुपर्छ। डाइक्लोफेनाकको सट्टा सुरक्षित विकल्पहरूको प्रयोगको प्रवर्द्धन गर्न र यसबारे जनचेतना फैलाउन महत्त्वपूर्ण छ।
स्थानीय समुदायको सक्रिय सहभागिता गिद्धहरूको दीर्घकालीन संरक्षणमा मुख्य उपाय हो। यसका लागि समुदायलाई गिद्धहरूको जैविक महत्त्व र वातावरणीय सन्तुलनमा उनीहरूको भूमिकाबारे शिक्षित गर्नुपर्छ। संरक्षण परियोजनामा स्थानीय समुदायको आर्थिक र सामाजिक लाभ सुनिश्चित गरिनु पर्छ, ताकि उनीहरू संरक्षणमा अझ सक्रिय रूपमा संलग्न होउन्। अन्ततः, सरकार, गैर-सरकारी संस्था, र अनुसन्धानकर्ताहरूले सहकार्य गरेर, गिद्धहरूको संरक्षणमा दीर्घकालीन योजना लागू गर्नु जरुरी छ, ताकि गिद्धहरूको अस्तित्व सुरक्षित गर्न सकियोस्।
Kathmandu Forestry College (KAFCOL, IOF, TU)
Research Fellow at Eco-Wild Nepal